ادامه قصه قبل . . . .

گفتند : دلت پرنیان بهشتی است .

خدا عشق را در آن پیچیده است .

پرنیان دلت را واکن تا بوی بهشت در زمین پراکنده شود .

چنین کردم ، بوی نفرت عالم را گرفت .

و تازه دانستم بی آنکه با خبر باشم ،

شیطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است .

*    *    *    *    *

به اینجا که می رسم ، نا امید می شوم ،

آنقدر که می خواهم همه ی سرازیری جهنم را یکریز بدوم .

اما فرشته ای دستم را می گیرد و می گوید :

هنوز فرصت هست ، به آسمان نگاه کن .

خدا چلچراغی از آسمان آویخته است که هر چراغش دلی است .

دلت را روشن کن ، تا چلچراغ خدا را بیفروزی .

فرشته شمعی به من می دهد و می رود .

*   *   *   *   *

راستی امشب به آسمان نگاه کن ، ببین چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است .

چهل سال خانه ام را رُفتم و روبیدم و خضر (ع) نیامد .

زیرا فراموش کرده بودم حیاط خلوت دلم را جارو کنم .

گفتند : چله نشینی کن . چهل شب خودت باش و خدا و خلوت .

شب چهلمین بر بام آسمان خواهی رفت .

و من چهل سال از چله بزرگ زمستان تا چله کوچک تابستان را به چله نشستم ،

اما هرگز بلندی را بوی نبردم .

زیرا از یاد برده بودم که خودم را به چهلستون دنیا زنجیر کرده ام .

عمریه تو هر نگاهم غم و تاریکی نشسته               

                                      تو فضای سینه من گل صد برگ شکسته

دل بریدم از رهایی ، من یه زندونی پیرم                 

                                       حرف کهنه صداقت ، پر زخم نارفیقم

غربت سرد و غریبی با من از یه راه دوره                   

                                       توی ویرونه قلبم ضجّه یه بوف کوره

مُردم از اشک ندامت ، کو یه دست مهربونی            

                                       تو هم از عاطفه ای دوست ، نداری هیچ نشونی

اگه سرد و بی نصیبم ، اگه دلتنگ رفاقت           

                                      چه کنم که خاک قلبم به یه بوسه کرده عادت

دلم یک ورق پاره ی نازک است

دلم را مچاله نکن

نگو این که یک کاغذ باطله است

به سطل زباله حواله نکن

دلم دفتری کاهی است

ورق های آنرا نکَن زود زود

و بعد از رفتنت :

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم ؛

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئید ، با حسرت جدا کردم .

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنّای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رؤیایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم .

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خوررشید وا کردم .

نمی دامن چرا ؟ شاید خطا کردم .

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ؟

تا کی ؟

برای چه ؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت ! من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟

شاید به رسم عادت پروانگی مان باز برای تو دعا کردم

و بعد از رفتنت . . .

دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توأم . . . . برگرد !

آئینه را شکستم ٬ او مرا خرد کرد .

...........

حباب اگر نفس بکشد ٬ می میرد .

.................

گامهایم صدای پایت را تنها نمی گذارند .

.......................

وقتی که نیستی لبخندهایم اشک می ریزند .

.............................

در محاصره غم ها کلاهم را به احترام لبخندت بلند می کنم .

...................................................................

برای اینکه صدای شکستن دلم شنیده نشود ٬ با صدای بلند می خندم .