ای از عشق پاک من همیشه مست                       فارغ از این دل که پای تو نشست 

               سنگ بودی کیمیایت شد دلم                                از تو باری شد به روی مشکلم

               ای از عشق پاک من همیشه مست                       من تو را آسان نیاوردم به دست 

               بارها این کودک احساس من                                 زیر بارانهای اشک من نشست

                                                  من تو را آسان نیاوردم به دست       

              در دل آتش نشستن کار آسانی نبود                        راه را بر اشک بستن کار آسانی نبود

              با غروری هم قد و بالای بام آسمان                          بارها در خود شکستن کار آسانی نبود

              بارها این دل به جرم عاشقی                                 زیر سنگینی بار غم شکست

                                                  من تو را آسان نیاوردم به دست

روزها را سپری کرده ام از پس تکرار هم آوایی عشق

از پس دلواپسی هایی که خاکستری کرده اند

کلبه رنگین کمانی که در سینه بناست

تو نامعادله مرگی....

                                  بودنت، هست من.......

                                                                          نبودنت، مرگ من........

غير از او هيچکس تنها نبود

 يکي بود يکي نبود

يک مرد بود که تنها بود  . . . . . . .           يک زن بود که او هم تنها بود

زن به آب رودخانه نگاه مي کرد و غمگين بود .

مرد به آسمان نگاه مي کرد و غمگين بود .

خدا غم آنها را مي ديد و غمگين بود .

خدا گفت : شما را دوست دارم

پس همديگر را دوست بداريد

و با هم مهربان باشيد .

مرد سرش را پايين آورد

مرد به آب رودخانه نگاه کرد و در آب زن را ديد .

زن به آب رودخانه نگاه مي کرد ، مرد را ديد .

خدا به آنها مهرباني بخشيد و آنها خوشحال شدند .

خدا خوشحال شد و از آسمان باران باريد .

مرد دستانش را بالاي سر زن گرفت تا خيس نشود ، زن خنديد .

خدا به مرد گفت : به دستهاي تو قدرت مي دهم تا خانه اي بسازي ،

و هر دو در آن زندگي کنيد .

مرد زير باران خيس شده بود . زن دستهايش را بالاي سر مرد گرفت ، مرد خنديد .

خدا به زن گفت : به دستهاي تو همه زيبايي ها را مي بخشم ،

تا خانه اي را که او مي سازد زيبا کني .

مرد خانه اي ساخت و زن خانه را گرم کرد ، آنها خوشحال بودند 

  خدا خوشحال بود

يک روز زن پرنده اي را ديد که به جو جه هايش غذا مي داد .

دستهايش را به سوي آسمان بلند کرد تا پرنده ميان دستهايش بنشيند .

اما پرنده نيامد . . . . .    پرواز کرد و رفت .

و دستهاي زن رو به آسمان ماند . . . . .       مرد او را ديد .

کنارش نشست و دست هايش را به سوي آسمان بلند کرد .

خدا دستهاي آنها را ديد که از مهرباني لبريز بود .

فرشته ها در گوش هم پچ پچي کردند و خنديدند  . . . .

   خدا خنديد و زمين سبز شد

خدا گفت : از بهشت شاخه اي گل به شما خواهم داد .

فرشته ها شاخه گلي به دست مرد دادند  .

مرد گل را به زن داد و زن گل را در خاک کاشت . . . . . .      خاک خوشبو شد .

پس از آن کودکي متولد شد که گريه مي کرد .

زن اشکهاي کودک را مي ديد و غمگين بود .

فرشته ها به او آموختند که چگونه طفل را در آغوش بگيرد

و از شيره جانش به او بنوشاند .

مرد زن را ديد که مي خندد ، کودکش را ديد که شير مي نوشد .

بر زمين نشست و پيشاني بر خاک گذاشت . . . .

   خدا شوق مرد را ديد و خنديد

وقتي خدا خنديد ، پرنده بازگشت و روي شانه مرد نشست . . . . . .

با کودک خود مهربان باشيد تا مهرباني را بياموزد . . . . .

راست بگوييد تا راستگو باشد . . . . .

گل و آسمان و رود را به او نشان دهيد تا هميشه به ياد من باشد .

روزهاي آفتابي و باراني از پي هم گذشتند . . . . .

زمين پر شد از گلهاي رنگارنگ و لابلاي گلها پر شد

 از بچه هايي که شاد دنبال هم مي دويدند .

 خدا همه چيز و همه جا را مي ديد

مي ديد که زير باران مردي دستهايش را بالاي سر زني گرفته است

که خيس نشود .

زني را ديد که در گوشه اي از خاک با هزاران اميد شاخه گلي مي کارد . . . . .

دستهاي بسياري را ديد که به سوي آسمان بلند شده اند  . . . . .

و پرنده هايي که . . . . .

          خدا خوشحال بود . . . . . . .

  چون ديگر غير از او هيچکس تنها نبود

              اي لحظه پايان من امشب و فردا نکن                         درد بزرگ بودنم را اي زمان حاشا نکن

دوباره دل هواي با تو بودن کرده                                              نگو اين دل دوري عشقت و باور کرده

دل من خسته از اين دست به دعاها بردن                                همه آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من يه آرزو دارم تو سينه                                                که دو باره چشم من تو رو ببينه

 واسه پيدا کردنت تن به دل صحرا ميدم                                   آخه تو رنگ چشات هيبت دنيا رو ديدم

توي هفتا آسمون تو تک ستاره مني                                      به خدا ناز دو چشمات و به دنيا نمي دم

                                              حالا من يه آرزو دارم تو سينه                                          

                                             که دوباره چشم من تو رو ببينه

خانه خاموش است . . . .                                                                                 
                                 
                    با من بيا شايد ديگر                                                                     
                                                                       
                                      باد اين چنين بر ما نوزد
                          
                                                           شايد ستارگان اين چنين بر ما نتابند
بيا با من
           
       پيش از پاييز
                                                                                                            

   پيش   از آنکه دریاهای  خون                                                                       

                                        ما را از هم جدا کنند

یک تبسم زیرکانه . . . .

یک عروسک بچه گانه . . . .

 و یک بازی کودکانه . . . .

 کافی بود برای عاشق شدنم وتو این کار را کردی
چقدر ساده عاشقت شدم . . . . .

مثل قصه های کودکانه ، تو شدی برای قصه های من شاهزاده سواربر اسب سفید .....
چقدر ساده عاشقم کردی و از آن ساده تر رهایم کردی .

گفتم بمان پری قصه ها ، که من بی تو می میرم .
خندیدی و گفتی : بازی بود .
گفتم : بازی زیبایی بود ، بیا بازی کنیم .
گفتی : من کودک نیستم ، بزرگ شده ام ، بازی نمی کنم .
گفتم : مگر بزرگتر ها بازی نمی کنند ؟
گفتی : بازی نه ، زندگی می کنند .
گفتم : پس بیا زندگی کنیم ، مثل بازی .
گفتی : زندگی بازی نیست .
گفتم : پس با عشق تو چه کنم ؟
گفتی : رهایش کن ، بازی بود ، زندگی کن ......