قلب تو وقتي که بودي شکست و قلب من وقتي تو رفتي .

آري قلبهاي ما بعد از رفتنت به يکديگر پيوند خورد .

قلب تو از درد بيماري شکست و قلب من از غم از دست دادن تو .

تازه رنج دستهاي خسته ات را فهميده بودم

که مرا با تمام بي کسي هايم تنها گذاشتي

و براي هميشه بي ياور کردي .

دستهاي من نمي توانند از پيوند بنويسند

در حاليکه براي هميشه طعم جدايي را چشیده اند .

پيوند پدر و فرزندي ما از دنياي زميني جدا شد

اما ياد و خاطره تو تا ابد با روح خسته من پيوند خواهد داشت .

در سلوک آسمانيت سلام مرا هم به خدا برسان .

                       بیست سال است که غمهایم در این دو سال خلاصه شده است .

خدایا !

به دیده ام قدرت بده تا ببینم آنچه را که هیچ ندیده ام

و نبینم آنچه را که هر روز دیده ام .

به دستانم توان بده تا بنگارند آنچه را که تو نگاشتی

 و من به هیچ اش تن ندادم .

به گامهایم توان ده تا بیراهه هایش را مستقیم ترین صراط تو کنند .

به زبانم قدرت ده تا بسراید سروده های پر طنینت را .

به دلم یارای آن ده تا بفهمد هر آنچه را که از تو خواسته .

خدایا !

سالیانی است کوچه گرد شهر تنهایی و خسته از راهم .

دخترک دلش گرفته بود . زانو بغل گرفته بود و تنها روي پشت بام برج نشسته بود .

آسمان چهره معصوم او را ديد و به خاطر دل کوچکش تا صبح باريد .

باران تمام شده بود و دخترک دلش آرام گرفته بود و لبخند مي زد .

آسمان لبخند او را مي ديد و به خاطر شادي او شاد بود .

اما .........
آسمان پسرک کارتن خواب را که در پايين برج تا صبح

 با نفرت به او نگاه مي کرد را هيچوقت نديد .    

کاش آسمان التهاب دل زمينياني را مي ديد

که از خستگي راه ديگر توان آسماني شدن را ندارند .

 دل ما هميشه ابريست ، کاش آفتاب و آسمان هم ابر را دوست داشتند .