ادامه قصه قبل . . . .

گفتند : دلت پرنیان بهشتی است .

خدا عشق را در آن پیچیده است .

پرنیان دلت را واکن تا بوی بهشت در زمین پراکنده شود .

چنین کردم ، بوی نفرت عالم را گرفت .

و تازه دانستم بی آنکه با خبر باشم ،

شیطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است .

*    *    *    *    *

به اینجا که می رسم ، نا امید می شوم ،

آنقدر که می خواهم همه ی سرازیری جهنم را یکریز بدوم .

اما فرشته ای دستم را می گیرد و می گوید :

هنوز فرصت هست ، به آسمان نگاه کن .

خدا چلچراغی از آسمان آویخته است که هر چراغش دلی است .

دلت را روشن کن ، تا چلچراغ خدا را بیفروزی .

فرشته شمعی به من می دهد و می رود .

*   *   *   *   *

راستی امشب به آسمان نگاه کن ، ببین چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است .

چهل سال خانه ام را رُفتم و روبیدم و خضر (ع) نیامد .

زیرا فراموش کرده بودم حیاط خلوت دلم را جارو کنم .

گفتند : چله نشینی کن . چهل شب خودت باش و خدا و خلوت .

شب چهلمین بر بام آسمان خواهی رفت .

و من چهل سال از چله بزرگ زمستان تا چله کوچک تابستان را به چله نشستم ،

اما هرگز بلندی را بوی نبردم .

زیرا از یاد برده بودم که خودم را به چهلستون دنیا زنجیر کرده ام .

عمریه تو هر نگاهم غم و تاریکی نشسته               

                                      تو فضای سینه من گل صد برگ شکسته

دل بریدم از رهایی ، من یه زندونی پیرم                 

                                       حرف کهنه صداقت ، پر زخم نارفیقم

غربت سرد و غریبی با من از یه راه دوره                   

                                       توی ویرونه قلبم ضجّه یه بوف کوره

مُردم از اشک ندامت ، کو یه دست مهربونی            

                                       تو هم از عاطفه ای دوست ، نداری هیچ نشونی

اگه سرد و بی نصیبم ، اگه دلتنگ رفاقت           

                                      چه کنم که خاک قلبم به یه بوسه کرده عادت