عمریه تو هر نگاهم غم و تاریکی نشسته               

                                      تو فضای سینه من گل صد برگ شکسته

دل بریدم از رهایی ، من یه زندونی پیرم                 

                                       حرف کهنه صداقت ، پر زخم نارفیقم

غربت سرد و غریبی با من از یه راه دوره                   

                                       توی ویرونه قلبم ضجّه یه بوف کوره

مُردم از اشک ندامت ، کو یه دست مهربونی            

                                       تو هم از عاطفه ای دوست ، نداری هیچ نشونی

اگه سرد و بی نصیبم ، اگه دلتنگ رفاقت           

                                      چه کنم که خاک قلبم به یه بوسه کرده عادت