ادامه قصه قبل . . . .

گفتند : دلت پرنیان بهشتی است .

خدا عشق را در آن پیچیده است .

پرنیان دلت را واکن تا بوی بهشت در زمین پراکنده شود .

چنین کردم ، بوی نفرت عالم را گرفت .

و تازه دانستم بی آنکه با خبر باشم ،

شیطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است .

*    *    *    *    *

به اینجا که می رسم ، نا امید می شوم ،

آنقدر که می خواهم همه ی سرازیری جهنم را یکریز بدوم .

اما فرشته ای دستم را می گیرد و می گوید :

هنوز فرصت هست ، به آسمان نگاه کن .

خدا چلچراغی از آسمان آویخته است که هر چراغش دلی است .

دلت را روشن کن ، تا چلچراغ خدا را بیفروزی .

فرشته شمعی به من می دهد و می رود .

*   *   *   *   *

راستی امشب به آسمان نگاه کن ، ببین چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است .